W 1960 powierzchnia winnic wynosiła ledwie 400 ha, około 50 razy mniej niż pół wieku później. Na porządku dziennym było rozcieńczanie wina, a ówczesne przepisy nie zabraniały tego. Duży udział w produkcji miały również wina wzmacniane. Stopniowo reputacja nowozelandzkich win zaczęła ulegać poprawie. Znaczący rozwój miał miejsce od lat 70. XX wieku i był zainspirowany sukcesami winiarstwa australijskiego. Większe znaczenie zyskała produkcja win z müller thurgau, ale w bardziej owocowym stylu. Sława Nowej Zelandii jest powiązana od lat 80. XX wieku z odmianą sauvignon blanc, która tutaj zyskuje wyjątkowo silny aromat, zwłaszcza w regionie Marlborough. Na tę epokę przypadają również nasadzenia innych odmian francuskich.
Przez długi czas w Nowej Zelandii obowiązywały restrykcyjne przepisy dotyczące sprzedaży alkoholu. W XIX wieku wino można było sprzedawać tylko na przyjęcia okolicznościowe. Sklepy z winami mogły powstawać dopiero po II wojnie światowej, a nowozelandzkie wina pojawiły się w supermarketach na początku lat 90. XX wieku.