Elżbieta Maria Bareja (ur. 24 lipca 1933 w Warszawicach) – polska geolog, doktor nauk przyrodniczych. Specjalistka w zakresie geologii złóż surowców mineralnych.
Młodość Urodzona w rodzinie nauczycielskiej, z domu Wanecka. Szkołę podstawową ukończyła w 1947 w Brzuskowoli, pow. Garwolin. W 1951 otrzymała świadectwo maturalne po ukończeniu szkoły ogólnokształcącej stopnia licealnego w Garwolinie.
W tym samym roku rozpoczęła studia na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego, na kierunku stratygraficzno-poszukiwawczym. Studia ukończyła w 1956 dyplomem magistra geologii stratygraficzno-poszukiwawczej. Pracę dyplomową pt. Zdjęcie geologiczne okolic Bobrowca w Tatrach wykonała pod kierunkiem prof. Kazimierza Guzika. Będąc studentką pracowała w latach 1953–1956 jako zastępca asystenta w Katedrze Geologii Dynamicznej u prof. Edwarda Passendorfera.
Praca zawodowa w przemyśle W latach 1957–1963 pracowała w Laboratorium Mineralogicznym w Zakładach Przemysłowych R-1 w Kowarach, które zajmowały się poszukiwaniem i eksploatacją złóż uranu w Polsce. Opracowywała zagadnienia mineralogiczne i petrograficzne obszarów poszukiwawczych oraz eksploatowanych w Sudetach złóż uranu. Współpracowała m.in.