W swych wspomnieniach admirał William Halsey przedstawił cztery powody, dla których zdecydował się na bombardowanie Kure mimo obiekcji McCaina. Po pierwsze uważał, że taki atak podniesie morale Amerykanów i będzie odwetem za atak na Pearl Harbor w grudniu 1941 roku; po drugie chciał być pewny, że siły japońskie nie zakłócą planowanej inwazji sowieckiej na Hokkaido; po trzecie chciał zapobiec możliwości użycia tej floty jako elementu przetargowego w negocjacjach pokojowych; po czwarte wreszcie – i najważniejsze – że przeprowadzenie takiej akcji nakazał mu przełożony, admirał floty Chester Nimitz.
W planowanych atakach na różne cele miały wziąć udział amerykańska 47 Grupa Uderzeniowa (TF 47) i brytyjska 37 Grupa Uderzeniowa (TF 37). TF 37 tworzyły lotniskowce HMS Formidable, Indefatigable i Victorious, ale TF 37 – mimo że działała jako jedna z grup uderzeniowych sił amerykańskich – została z planu ataku na Kure wyłączona. Amerykanom chodziło o to, by Brytyjczycy nie mogli twierdzić później, że brali udział w zniszczeniu floty japońskiej. W zamian BPF została wykorzystana do bombardowania lotnisk i portu w Osace.