Jan Brant (Brantis, niewłaściwie Brand, Brandt, Brandus) (ur. w sierpniu 1554 w PoznaniuEncyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy, 1564–1995, (red.) Ludwik Grzebień i inni, Wydział Filozoficzny Towarzystwa Jezusowego, Kraków 2004, s. 68, zm. 27 maja 1602 we Lwowie) – jezuita, teolog i kompozytor.
Życiorys Urodził się w rodzinie poznańskiego kupca Marcina i Doroty. W Poznaniu i Wągrowcu studiował nauki humanistyczne. 25 stycznia 1571 wstąpił do nowicjatu jezuickiego w Braniewie. Tam gdzie przez pół roku studiował retorykęAgnieszka Leszczyńska Musicalia Collegii Braunsbergensis Societatis Jesu Instytut Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego, Wydawnictwo Naukowe Sub Lupa 2021, Wstęp, s. 9. Jeszcze w tym samym roku został wysłany na studia filozoficzne do Wilna. Między 1575 a 1578 (kiedy otrzymał święcenia kapłańskie) prawdopodobnie pracował jako nauczyciel, uczył w Poznaniu, by później pojechać do Rzymu na studia teologiczne. Ukończywszy je, pełnił w Rzymie funkcję penitencjarza przy kościele Św. Piotra. Po powrocie do kraju działał od 1586 w Poznaniu jako kaznodzieja, profesor i prefekt kolegium jezuickiego, którego w 1592 został prorektorem. W latach 1593–1597 nauczał w kolegium wileńskim.