Nikodem Żaboklicki (Żabokrzycki) herbu Roch (ur. lata 30. XVII wieku, zm. przed 13 kwietnia 1706) – wojewoda podolski w latach 1704–1706, kasztelan kamieniecki w latach 1693–1704, chorąży bracławski w latach 1676–1693, łowczy kamieniecki w 1676 roku.
Życiorys Syn chorążego bracławskiego Hieronima, klienta wojewody sandomierskiego Jana „Sobiepana” Zamoyskiego, a później dworzanina i plenipotenta Gryzeldy z Zamoyskich Wiśniowieckiej. Nikodem Żaboklicki wstąpił do wojska około 1650 r. Źródłowo potwierdzone jest, że od 1656 r. służył w królewskiej chorągwi kozackiej. Jako towarzysz królewskiej roty kozackiej Żaboklicki przeszedł zapewne cały szlak bojowy tej jednostki w okresie potopu i wojen z Państwem Moskiewskim na początku lat sześćdziesiątych XVII w. Prawdopodobnie zatem bił się w ramach zgrupowania kasztelana kijowskiego, a następnie wojewody ruskiego Stefana Czarnieckiego w kampaniach 1656 r.: zimowo-wiosennej oraz wielkopolskiej, w bitwie pod Warszawą, w kampanii pruskiej i w bitwie pod Prostkami, w walkach z najazdem Jerzego Rakoczego i w wypadzie na Pomorze Szwedzkie w 1657 r., w kampanii duńskiej 1659–1660 czy wreszcie w działaniach zbrojnych przeciw Moskwie w 1660 r., gdzie doszło do starć w czerwcu pod Połonką i w październiku do bitwy nad rzeką Basią.