W 1704 r., jako zaufany stronnik króla Augusta II Mocnego, otrzymał urząd wojewody podolskiego. Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 roku. W listopadzie i grudniu 1705 r. już jako wojewoda, Żaboklicki wziął udział w walnej radzie grodzieńskiej, a w styczniu 1706 r. jako komisarz zasiadł w składzie trybunału skarbowego obradującego wyjątkowo w Łucku, podczas których to obrad miał nastąpić ostateczny powrót armii pod władzę buław. Niedługo potem, przed 13 kwietnia 1706, Nikodem Żaboklicki zmarł.
Był jednym z ostatnich oficerów pamiętających walki ze Szwedami i Moskwicinami z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XVII wieku.
Zobacz też Chorągiew pancerna koronna Nikodema Żaboklickiego Chorągiew tatarska koronna Nikodema Żaboklickiego
Przypisy
Bibliografia Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.]. „Urzędnicy podolscy XIV-XVIII wieku. Spisy”. Oprac. Eugeniusz Janas, Witold Kłaczewski, Janusz Kurtyka, Anna Sochacka. Kórnik 1998, s.