Został zaprzysiężony w SZW-ZWZ.
Po aresztowaniu przez NKWD 15 lutego 1940 roku został wywieziony do więzienia w Tarnopolu, a następnie do obozu w Starobielsku, później na Kołymę (łagry Nachodka i Magadan) i do gułagu Duskania. Zwolniony po podpisaniu układu Sikorski-Majski dotarł w styczniu 1942 roku do Kermine, gdzie otrzymał przydział do 23 pułku piechoty, z którym wyszedł do Iranu, a następnie Palestyny.
Zgłosił się do służby w kraju. Został przerzucony do bazy nr 10 w Ostuni we Włoszech, gdzie przeszedł szkolenie ze specjalnością w dywersji. Został zaprzysiężony 14 lutego 1944 roku. Zrzutu dokonano w nocy z 12 na 13 maja 1944 roku w ramach operacji „Weller 29” dowodzonej przez mjra naw. Eugeniusza Arciuszkiewicza (zrzut na placówkę „Kos” położoną koło wsi Wierzbno). Razem z nim skakał m.in. płk Leopold Okulicki. Po aklimatyzacji dostał przydział do sztabu Kedywu Okręgu Kraków AK na stanowisko oficera dyspozycyjnego, później został dowódcą plutonu i zastępcą dowódcy 2 kompanii „Błyskawica” Samodzielnego Batalionu Partyzanckiego „Skała”. Brał udział w akcjach m.in.: przygotowywania do (nieudanego) zamachu na Wilhelma Koppego (11 lipca 1944 roku), bitwa o Zaryszyn (30 sierpnia 1944 roku), bitwa pod Złotym Potokiem (11 września 1944 roku). W listopadzie objął stanowisko inspektora dywersji.