Klasztor zbudowany został wokół kwadratowego wirydarza, otoczonego krużgankami. Po wojnie zakon przeniósł się do Wronek, a wnętrze, w czasach PRL-u, zostało częściowo przekształcone i zaadaptowane do celów mieszkalnych. Nadal zachowały się m.in. sklepienia na parterze, malatura w dawnym refektarzu (obecnie zaszpachlowana) oraz oryginalne podciągi na I piętrze. Aktualnie odbywa się inwentaryzacja obiektu, następnie planowana jest adaptacja budynku, po którym przeniesiona ma być tam plebania.
Bibliografia Szamotuły, Kazimierz i okolice, Bogdan Kucharski, Poznań 1989. Powiat Szamotulski, Romana i Tadeusz Juraszowie, Warszawa 1966. Inwentaryzacja krajoznawcza miasta i gminy Szamotuły, Marek Krygier, Paweł Mordal, Szamotuły 1989.
Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo poznańskie) Kategoria:Zabytki nieruchome w Szamotułach Kategoria:Dawne kościoły i klasztory reformatów Kategoria:Dawne kościoły i klasztory franciszkanów (OFM) w Polsce Kategoria:Obiekty sakralne w Szamotułach Kategoria:Zabytkowe klasztory katolickie w województwie wielkopolskim Kategoria:Chrześcijaństwo w Szamotułach