Po ukończeniu gimnazjum w Gnieźnie studiował medycynę we Wrocławiu, Monachium i Berlinie, gdzie uzyskał doktorat. Podczas studiów zaangażował się w działalność tajnych organizacji młodzieżowych, tzw. Grup Narodowych. Po powrocie do Polski w 1918 wziął udział w powstaniu wielkopolskim (w walkach na terenie Opalenicy, Nowego Tomyśla i Zbąszynia). Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej ponownie został powołany do wojska jako lekarz porucznik i wysłany na front wschodni do pułku ułanów do Bobrujska, a potem do Mińska Mazowieckiego, gdzie pracował w szpitalu PCK. Na krótko wyjechał następnie do Berlina i Pragi, by po powrocie osiąść w Poznaniu. Został członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i współpracownikiem czasopisma „Nowiny Lekarskie”, w którego komitecie redaktorskim zasiadał od stycznia 1921 do marca 1922.