Antropologia postmodernistyczna – nurt w antropologii kulturowej, który narodził się w latach 80. XX wieku. Kolebką są Stany Zjednoczone, z których pochodzą główni prekursorzy tegoż kierunku: George E. Marcus, Michael M.J. Fischer, Stephen A. Tyler oraz James Clifford.
Postmodernizm w antropologii Postmodernistyczne podejście antropologiczne kładzie nacisk przede wszystkim na przekonaniu, że nie istnieje prawdziwa obiektywność, a co za tym idzie, nie jest możliwe opracowanie (i zastosowanie) autentycznej metody naukowej. Zakłada również negację wszystkich wcześniejszych nurtów, rozumianych jako „nowoczesne”. Nowoczesnością w ujęciu przedstawicieli tego nurtu jest to, co uznawane za całościowe (na przykład, że można zbadać jakiś aspekt w całości i dogłębnie). Również dużą rolę odgrywa odrzucenie „wielkiej teorii antropologii i pojęcia zupełności opisu etnograficznego”. Dość dużą odmianą od innych nurtów to traktowanie antropologa (badacza) jako osobę, która nie posiada autorytetu antropologicznego. Zatem najważniejszym elementem antropologii postmodernistycznej to refleksyjność oraz wszelkie jej implikacje. W dużej mierze opiera się na fundamentach krytycznego podejścia do orientalizmu według Edwarda Saida.