Antyesencjalizm Z założenia, antyesencjalizm zaprzecza poglądom, że istnieją „bardziej” i „mniej” trafne opisy rzeczywistości. Zwolennicy twierdzą, że Nigdy nie wypowiadamy się o przedmiotach jako takich, ale o cechach przypisywanym przedmiotom na gruncie określonych teorii czy dyskursów. Oznacza to, że antyesencjaliści wyjaśniają „prawdę” jako teorię pragmatyczną (sprawdzanie danego twierdzenia pod kątem jego użyteczności) tudzież jako perspektywizm – za prawdziwe uznaje się poglądy, których poprawność została zaakceptowana w „twórczym działaniu”.
Krytyka przez decentrację Celem wyróżnienia „krytyki przez decentrację” jest stwierdzenie, że każdy (indywidualny) punkt widzenia, to jedna z wielu możliwości istnienia danego układu odniesienia (perspektyw). Sposobów patrzenia na świat jest nieograniczona ilość, zatem nie ma jednego, uniwersalnego sposobu rozumienia. Nie ma też rozróżnienia na „gorsze” i „lepsze”.
Inni antropolodzy związani z nurtem postmodernistycznym Lila Abu-Lughod Johannes Fabian F. Allan Hanson Kirsten Hastrup Mark Hobart Dennis Tedlock