W tym dziele, James Clifford (który napisał wstęp) początkowo neguje postrzeganie etnografii jako przedstawienie kultury całościowo jako takiej. Dostrzega również wadę etnografii, jakim jest jej niekompletna ekspresja, również w przypadku, kiedy do badań nad daną grupą przystępuje badacz, który pochodzi z tej samej społeczności. Clifford twierdzi również, że etnografia, jako sposób pisania, to raczej zaleta niż wada. Co więcej – styl pisania (uznany za literacki) jest również wskazany w tworzeniu narracji etnograficznej. W żadnym wypadku nie odbiera to obiektywności oraz nie wpływa na to, że fakty zawarte w tekście etnograficznym (utrzymanym w stylu wręcz poetyckim) są mniej wartościowe i zasługują na potępienie.
Z kolei według Mary Louise Pratt, istotą zrozumienia oraz drogą do „prawdziwej” etnografii jest subiektywność oraz wszelkie jej implikacje: na przykład spojrzenie (z dystansu) i ponowne rozpatrzenie wyników badań etnograficznych W świetle historycznych precedensów i rodzajów literackich”.