We kampanii wrześniowej jako dowódca 12 samodzielnej kompanii pontonowej, następnie dowódca saperów 8 Dywizji Piechoty. Odznaczony Krzyżem Walecznych. Prawdopodobnie po rozproszeniu dywizji 4 września dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł. Po agresji sowieckiej na Polskę 17 września aresztowany, skazany na 8 lat łagrów. Po układzie Sikorski-Majski zwolniony, w lutym 1942 wstąpił do Armii Andersa, przydzielony jako oficer wyszkolenia 2 Batalionu Saperów. Od listopada 1942 referent w Dowództwie Saperów. Od lipca 1943 jako I oficer techniczny 5 Brygady Saperów. Awansowany na stopień kapitana, ze starszeństwem od 3 maja 1943.
Zgłosił się do służby w kraju. Przeszkolony ze specjalnością w dywersji na kursach specjalnych dla kandydatów na cichociemnych: m.in. spadochronowym, walki konspiracyjnej, odprawowym (Ośrodek Wyszkolenia nr 10, Ostuni), i in. Zaprzysiężony 14 lutego 1944 w Ostuni przez szefa Oddziału VI (Specjalnego) Sztabu Naczelnego Wodza i przerzucony na stację wyczekiwania Głównej Bazy Przerzutowej w Latiano nieopodal Brindisi we Włoszech.