W czasach sowieckich usunięto z dzwonnicy dzwony, z których najstarszy pochodził z 1753. W 1948 cerkiew uznano za zabytek architektoniczny, a w 1960 dodatkowo o znaczeniu państwowym.
Metropolita irkucki i angarski Wadim służył w cerkwi w randze archimandryty jako sekretarz administracji eparchii od lipca 1988 do stycznia 1990.
Opis Bryła świątyni jest typowym przykładem architektury cerkiewnej Irkucka – czyli złożona z trzech wyraźnie wyodrębnionych części. Na nadzwyczaj bogato zdobionych elewacjach świątyni, wśród różnych elementów stylowych, można dostrzec motywy zaczerpnięte ze sztuki narodów Syberii. Szczególnie oryginalnie prezentuje się portal w południowej ścianie cerkwi. We wnętrzu cerkwi znajdują się trzy ikonostasy - główny oraz dwa boczne w kaplicach. Ikonostas główny, który powstał w XVIII w. jest jedyny w swoim rodzaju. Pokrywa go kredowa ozdobna rzeźba, nazywana „Złotą skórą”. Przez długi czas, cerkiew była cała biała, dopiero niedawno dodano do niej kolor czerwony, a więc przywrócono jej oryginalne kolory.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Architektura barokowa w Rosji Kategoria:Cerkwie eparchii irkuckiej Podwyższenia Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Pańskiego Kategoria:Zabytkowe cerkwie i sobory w obwodzie irkuckim