Następnie zaś Ferrari zbuduje nowy silnik z wyłącznym przeznaczeniem do wyścigów IndyCar.
Mówiąc o silniku używanym przez Lancię Ferrari miał na myśli doładowany dwiema turbosprężarkami silnik V8 o oznaczeniu 268 (również 282C), stosowany w Lancii LC2 w Grupie C. Dysponując pojemnością 2594 cm³ silnik ten prawie spełniał wymogi serii IndyCar. Chociaż opisywany jako całkowicie nowy, był oparty na trzylitrowym seryjnym silniku V8 używanym w mniejszych samochodach Ferrari i dostosowany do przepisów Grupy C, co oznaczało między innymi zużycie paliwa na poziomie 55 litrów na sto kilometrów. Jednakże w czasie, w którym zaczęto budować silnik Ferrari IndyCar, Lancia wycofała się z wyścigów wytrzymałościowych z powodu słabych wyników.
Układy: wlotowy i wydechowy różniły się od trendów w wyścigach IndyCar. Cechą charakterystyczną silnika 034 był układ wydechowy w silniku widlastym (rozwiązanie stosowane już w pochodnych Forda Fairlane’a turbosprężarkach Ford/Foyt w latach 1968–1978), kolektory dolotowe umieszczone na zewnątrz silnika w sekcjach bocznych oraz silny strumień powietrza dmuchanego do cylindrów, rozwiązanie stosowane w silnikach Ferrari w Formule 1 w latach 1980–1984.