thumb|Morgan Russell, Synchromia, 1914, Museum of Fine Arts, Houston thumb|Stanton Macdonald-Wright, Synchromia nr 3, 1917, Brooklyn Museum Synchromizm (gr. σύν: razem, z i χρωμος: kolor) – termin określający styl malarski, zapoczątkowany w Paryżu w 1913 roku przez dwóch amerykańskich malarzy, Morgana Russella i Stantona Macdonalda-Wrighta. Podobny do francuskiego orfizmu, był formą sztuki abstrakcyjnej, w której główną rolę odgrywał kolor będąc źródłem formy i ekspresji.
Obrazy synchromistyczne to na ogół obrazy abstrakcyjne, zbudowane z prostych form geometrycznych, trójkątów, kół lub części kół oddanych w jasnych kolorach, tworzących poczucie tętniącej życiem ruchliwości.
Znaczenie terminu Synchromizm pochodzi od terminu synchromia (synchromy), stosowanego przez obu artystów dla określenia ich obrazów; stworzyli je oni przez analogię do symfonii, co miało wyrazić pogląd, że muzyka i kolor są zjawiskami równoległymi.
Historia Wystawy prac namalowanych w tym stylu odbyły się w 1913 roku w Paryżu i Monachium, a także w Nowym Jorku, w ramach Międzynarodowej Wystawie Sztuki Nowoczesnej (znanej jako Armory Show).