Źródła i charakterystyka Russell i MacDonald-Wright rozpoczynali jako malarze figuratywni. Podczas pobytu w Paryżu zwrócili uwagę na abstrakcję. Pod wpływem awangardowych artystów (Matisse, Kupka, Delaunay i Kandinsky) zaczęli studiować właściwości i efekty koloru. Podjęli próbę rozwinięcia strukturalnych zasad kubizmu i teorii kolorystycznych, obecnych w neoimpresjonizmie, powstałych z kolei na gruncie prac Chevreula, Helmholtza i Rooda poświęconych zagadnieniom koloru. Obaj studiowali pod kierunkiem Ernesta Percyvala Tudora-Harta, kanadyjskiego malarza, którego teoria koloru była ściśle związana z harmoniami muzycznymi. Ich doświadczenia z barwnymi abstrakcjami były zbieżne z doświadczeniami orfistów. To rzeczywiste podobieństwo spowodowało, że w 1913 roku synchromiści wydali manifest (jako jedna z niewielu grup amerykańskich artystów, która to uczyniła) głosząc swoją oryginalność i stwierdzając, że postrzeganie ich jako orfistów przypomina „branie tygrysa za zebrę pod pretekstem, że oba mają pasiastą skórę”. Oba te ugrupowania starały się sformułować taki system, w którym sens lub znaczenie nie miały polegać na podobieństwie do obiektów ze świata zewnętrznego, ale być efektem koloru i formy na płótnie.