W 1967 wypłynęła statkiem MS „Ludwik Solski” do Indii, gdzie podjęła pracę w katolickim ośrodku dla trędowatych Jeevodaya w Kamakerai w powiecie Kollegal, 100 km na południe od Bengaluru. W ośrodku tym współpracowała z polskim lekarzem pallotynem ks. Adamem Wiśniewskim. By zaradzać nędzy i lepiej organizować pomoc dla trędowatych, w 1973 Pawlik odbyła kurs dla pracowników społecznych w Bangalore, podczas którego miała okazję spotkać się z Matką Teresą z Kalkuty. Nie mogąc zapobiec prześladowaniu ubogiej ludności ze względu na indyjski system kastowy, podjęła w 1974 studia eksternistyczne z socjologii na Uniwersytecie w Mysore. W 1975 przeniosła się na bardziej tradycyjny Uniwersytet Karnatak w Dharwad.
Ze względów zdrowotnych s. Pawlik powróciła w 1980 r. do Polski i w grudniu tegoż roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Dominikanek Misjonarek Jezusa i Maryi w Zielonce koło Warszawy. Wieczyste śluby zakonne złożyła 1 lipca 1989 r. W zgromadzeniu s. Michaela uczyła katechezy oraz pracowała jako maszynistka w klasztorze dominikańskim w Warszawie. W latach 1983–2003 prowadziła wykłady z higieny tropikalnej dla studentów misjologii na ATK.