Antoniego Rzymianina.
2 lutego 1903 w soborze Przemienienia Pańskiego w Żytomierzu został wyświęcony na biskupa krzemienieckiego, wikariusza eparchii wołyńskiej. W roku następnym został przeniesiony do eparchii chersońskiej jako jej wikariusz z tytułem biskupa nowomyrhorodzkiego. Działał w ruchu monarchistycznym, ostro krytykował rewolucję 1905 roku. Krytykował również posługiwanie się przez skrajnie prawicowych publicystów cytatami z Pisma Świętego, wzywając do cytowania Biblii w sposób ostrożny i pobożny. Opowiadał się za zwołaniem Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i restytucją patriarchatu, jak również "reformą oddolną" - gruntowną przebudową wspólnot parafialnych.
W 1907 został biskupem suchumskim. Wbrew oczekiwaniom miejscowego duchowieństwa gruzińskiego utrzymał język cerkiewnosłowiański jako obowiązujący w parafiach język liturgiczny, zachował język gruziński jedynie w nabożeństwach w cerkwi przy domu biskupim, tak, jak polecał jego poprzednik na katedrze, biskup Serafin.