Lubecki – ostatni bocznokołowy holownik pływający po Wiśle. Eksploatowany był pod wieloma nazwami od 1911 do 1969.

Historia Zbudowany w stoczni braci Nobel w Petersburgu w 1911 dla gdańskiej firmy Naphta Industrie Gesellschaft m.b.H., Gebrüder Nobel, która uzyskała koncesję rządu niemieckiego na transport nafty Wisłą do Gdańska. Przetransportowany w częściach do Włocławka i tam zmontowany w 1912 i zwodowany pod nazwą Poljak/Поляк. W związku z przeznaczeniem, silnik o mocy 250KM napędzany był naftą. Wraz z bliźniaczymi holownikami Mazur i Madjar pływał na trasie Warszawa-Gdańsk holując barki. W 1915 po zajęciu Warszawy przez wojska niemieckie został zarekwirowany i przydzielony do Chef des Feldeienbahnwesenes Schiffahrtsgruppe Ost, Warschau jako Zimsen. W listopadzie 1918 na mocy dekretu o nacjonalizacji środków transportu przejęty przez Sekcję Dróg Wodnych w Ministerstwie Komunikacji, a następnie przez Sekcję Eksploatacji Dróg Wodnych przy Ministerstwie Robót Publicznych. W 1919 armatorem statku została Polska Żegluga Państwowa, a nazwę zmieniono na Lubecki. Pływał z Warszawy do Nieszawy holując barki z towarami żywnościowymi. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej, w sierpniu 1920 zdobyty przez wojska bolszewickie. Uszkodzony po ostrzale przez oddział ppor.