Roman Władysław Wiszniowski vel Roman Wisznia vel Ludwik Bielik vel Zbigniew Wysocki pseud.: Harcerz, Irys, Tarcza, Sosna, Opacz, Orion, Wicher, Wiatr, On, Joasia (ur. 13 kwietnia 1920 w Stanisławowie, zm. 16 lutego 1989 w Lublinie) – żołnierz-ochotnik Wojska Polskiego w czasie kampanii wrześniowej, żołnierz Armii Andersa, oficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, porucznik łączności, cichociemny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys W 1939 roku ukończył Gimnazjum Matematyczno-Fizyczne im. Zawiszy Czarnego w Stanisławowie i uzyskał świadectwo dojrzałości. W czasach gimnazjalnych czynnie działał w harcerstwie, będąc drużynowym drużyny im. Zawiszy Czarnego w Stanisławowie.
We wrześniu 1939 roku ochotniczo zgłosił się do 75 pułku piechoty, następnie walczył w 6 pułku strzelców podhalańskich. Dostał się do niewoli niemieckiej, jednak następnego dnia uciekł. Wrócił do domu i na bazie drużyny harcerskiej zorganizował oddział pod nazwą „Awangarda”. 4 grudnia przy próbie przekroczenia granicy polsko-węgierskiej został aresztowany przez NKWD, skazany na 5 lat łagru i zesłany do niewolniczej pracy w okolicy Workuty. Po zwolnieniu na mocy układu Sikorski-Majski zgłosił się do Armii Andersa, gdzie 27 marca 1942 roku przydzielono go do 4 kompanii 7 Dywizji Piechoty.