II wojna światowa i lata powojenne W czasie II wojny światowej przebywał w Warszawie. We wrześniu 1939 w bombardowanym, oblężonym mieście utworzył wojskowy szpital oczny. W czasie okupacji niemieckiej wykładał, do chwili wybuchu powstania warszawskiego, na tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich (po upadku powstania – na UZZ w Krakowie).
W marcu 1945 wrócił do Poznania. Został pierwszym po wojnie dziekanem Wydziału Lekarskiego UP. Kierował kliniką okulistyczną, zorganizowaną w Szpitalu Miejskim, a następnie w Szpitalu Przemienienia Pańskiego.
Zmarł nagle 19 czerwca 1951 w Poznaniu. Został pochowany 23 czerwca 1951 na cmentarzu parafialnym Bluszczowa (kwatera I-L-55/56).
Publikacje i działalność w stowarzyszeniach naukowych Opublikował 68 artykułów naukowych, w języku polskim, francuskim, angielskim i niemieckim, m.in.: Studia doświadczalne i kliniczne w sprawie istoty schorzeń jagliczych spojówki, rozprawa habilitacyjna (1911), Studia doświadczalne nad jaskrą (1924), Kilka uwag o operacji zaćmy w torebce (1924). Rozpoczął opracowywanie podręcznika okulistyki, którego jednak nie ukończył. Wyniki badań prezentował na międzynarodowych zjazdach okulistów we Francji i w Niemczech.