lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
We wrześniu 1939 roku służył w batalionie marszowym 48 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stanisławowie, na stanowisku dowódcy plutonu pionierów, a od 8 września w Ośrodku Zapasowym 11 Karpackiej Dywizja Piechoty w Stryju. 18 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Był internowany na Węgrzech do 2 maja 1940 roku, kiedy uciekł. 17 maja dotarł do Francji, gdzie został skierowany na kurs przeciwpancerny w Granville, który ukończył 20 czerwca. Po upadku Francji, 22 czerwca przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w 1 kompanii 8 batalionu kadrowego strzelców 3 Brygady Strzelców, następnie w 4 Brygadzie Kadrowej Strzelców i 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej.
Zgłosił się do służby w kraju. Przeszedł szkolenie w zakresie dywersji i został zaprzysiężony 13 stycznia 1942 roku na rotę Armii Krajowej w Oddziale VI Naczelnego Wodza. W nocy z 1 na 2 września 1942 roku został zrzucony do kraju w ramach akcji „Chickenpox” dowodzonej przez por. naw. Radomira Walczaka (zrzut na placówkę odbiorczą „Igła” 18 km na zachód od centrum Warszawy, na skraju Puszczy Kampinoskiej). Po aklimatyzacji dostał w październiku przydział do Okręgu Nowogródek AK, gdzie w styczniu 1943 roku objął stanowisko dowódcy Kedywu i zastępcy komendanta Inspektoratu Południowego tego okręgu.