Po krótkich dodatkowych studiach na Uniwersytecie Wiedeńskim wrócił na Środy Wielkopolskiej (1875). Wkrótce przeniósł się do Poznania, gdzie prowadził praktykę lekarską (został zapamiętany jako lekarz zdolny i bezinteresowny) i prace naukowe, współpracując m.in. z Teofilem Kaczorowskim. Wyniki badań publikował w czasopismach polskich i niemieckich (np. O operatywnym leczeniu ropiastych wysięków opłucnej, Przegląd Lekarski 1881, nr 13). Referował je również na posiedzeniach Wydziału Lekarskiego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.
Był działaczem zmierzającym do zachowania polskości w zaborze pruskim. W roku 1880 był współzałożycielem oświatowego Towarzystwa Czytelni Ludowych w Poznaniu, które zakładało biblioteki i czytelnie oraz organizowało odczyty (kontynuowało działalność Towarzystwa Oświaty Ludowej, zlikwidowanego przez pruską policję w roku 1879). Od chwili założenia Towarzystwa przez 41 lat pełnił bezinteresownie funkcję jego skarbnika. Był przyjacielem Heliodora Święcickiego, założyciela i pierwszego rektora Wszechnicy Piastowskiej, do którego napisał w roku 1919 z okazji imienin: