Phönix D.I – austro-węgierski samolot myśliwski z okresu I wojny światowej.
Historia W 1917 roku K.u.k. Luftfahrtruppen zamówiło w Phönix Flugzeugwerke nowy typ dwupłatowego, jednomiejscowego myśliwca. Konstruktorem maszyny był Leo Kirste. Ogółem powstało 120 myśliwców D.I, po 48 odmian D.II i D.IIa, oraz 60 D.III, które nie wzięły udziału w walkach.
Phönix D.I miał większą szybkość wznoszenia niż Albatros D.III (Oef) i lepsze właściwości lotne niż Aviatik D.I. Mógł także, ze względu na mocną konstrukcję, nurkować szybciej niż Aviatik.
Opis Phönix D.I był samolotem dwupłatowym. Kadłub wykonany z podłużnic drewnianych krytych sklejką, pochodził od myśliwca Hansa-Brandenburg D.I, jednak był od oryginału nieco dłuższy z powodu zastosowania innego silnika. Płaty pokryte celuloidem, zaprojektowane zostały przez inżyniera Edmunda Sparmanna, połączone były ze sobą asymetrycznymi słupkami, również jego projektu. Podwozie było stałe, z goleniami drewnianymi.
Samolot był napędzany silnikiem rzędowym Hiero o mocy 200 KM, osłoniętym blachą.
Uzbrojenie stanowiły dwa karabiny maszynowe Schwarzlose kalibru 8 mm. Karabiny były zsynchronizowane z obrotami śmigła za pomocą nowego synchronizatora systemu Zaparka.