Premier Whitlam odmówił, wobec czego LPA i CP, korzystając ze swej przewagi w Senacie, zaczęły blokować ustawy budżetowe, co stwarzało zagrożenie dla bieżących wydatków budżetu i w konsekwencji dla funkcjonowania państwa. Premier Whitlam próbował udowadniać, iż jest niezgodne z modelem westminsterskim, na którym opartym jest ustrój polityczny Australii. Wywodził to z faktu, iż w Wielkiej Brytanii, której ustrój stanowi wzorzec modelu westminsterskiego, wyższa izba parlamentu (Izba Lordów) jest w przypadku ustaw budżetowych znacznie słabsza w swych kompetencjach niż izba niższa. W Australii nie istniały jednak jasne normy konstytucyjne, które kazałyby traktować Senat jak Izbę Lordów, wobec czego opozycja odrzucała takie rozumowanie. Dodatkowo Whitlam zapowiadał, że jeśli Senat nie ugnie się przed jego oczekiwaniami, to jest on gotowy wbrew prawu, ale w imię wyższego dobra, finansować potrzeby państwa zaciągniętymi bez zgody parlamentu pożyczkami. Zapowiedział też, iż rozwiąże parlament, ale w zwykłym trybie, przewidującym odnowienie tylko połowy składu Senatu. To z kolei, biorąc pod uwagę opisane wyżej zawiłości ordynacji wyborczej, mogłoby utrzymać impas na kolejną kadencję lub wręcz (na co liczył premier) rozwiązać go na korzyść ALP.