thumb|left|Charles de Gaulle (1890-1970) W okresie międzywojennym francuscy komuniści nie mieli wielkiego poparcia ze względu na skojarzenia z polityką rewolucyjną i panującym w ZSRR stalinizmem. W czasie II wojny światowej poprawiło się nastawienie społeczeństwa wobec nich, ponieważ komuniści aktywnie uczestniczyli w ruchu oporu przeciw NiemcomDavid Robertson Słownik polityki, wyd. 2009, s. 102–103. W powojennej Francji, pomimo pozorów jedności, brakowało politycznej unifikacji. Główny wewnętrzny konflikt toczył się między centroprawicowymi zwolennikami de Gaulle’a, a siłami lewicowymi, z których najbardziej potężnymi byli Francs-Tireurs Partisans (FTP)Keith Lowe Dziki kontynent. Europa po II wojnie światowej, wyd. 2013 r., s. 345–346. Oddziaływanie lewicy groziło jednak wojną domową i w efekcie interwencją zbrojną Anglosasów. Po wyzwoleniu jednym z pierwszych zadań de Gaulle'a było osłabienie, skłócenie i odsunięcie od wpływu politycznego członków Ruch Oporu, a ustanowienie gaullistowskiej administracji.