Początkowo Lacan uznawał fazę lustra za etap w życiu dziecka, ale ostatecznie zaproponował traktowanie jej jako momentu kształtowania się podmiotowości, wpisanego na stałe w strukturę aparatu psychicznego. Na podstawie tej koncepcji wypracował następnie podstawy teorii dotyczącej rejestru wyobrażeniowego jako typowej przestrzeni funkcjonowania ludzkiej psychiki przed przejściem fazy lustra. Ze względu na zainteresowanie Lacana Wyobrażeniowym ten etap rozwoju jego myśli bywa nazywany „okresem Wyobrażeniowego”.
Od około 1953 r. Lacan używa również dwóch pozostałych pojęć składających się na triadę: Symbolicznego i Realnego. Podczas kongresu w Rzymie Lacan wygłosił referat Funkcja i pole mówienia i mowy w psychoanalizie, w którym szczególny nacisk położony został na rejestr symboliczny. W Seminarium IV: La relation d'objet odwoływał się natomiast do wszystkich trzech porządków i wskazał zależności między nimi, sytuując Realne jako pojęcie graniczne względem Symbolicznego. Jednak po wystąpieniu w Rzymie Symboliczne na dłuższy czas staje się pojęciem dominującym w teorii Lacana.