Dariusz Med – biblijny król Babilonu, panujący prawdopodobnie w roku 539 p.n.e. Według Księgi Daniela objął rządy w wieku 62 lat wskutek podboju Babilonu przez armię Cyrusa II Wielkiego. Nie ma zgodności co do identyfikacji Dariusza Meda.
Zestawienie źródeł Z rekonstrukcji chronologii według Księgi Daniela wynika, że kolejność panowania w Babilonie była następująca: Nabuchodonozor II, Baltazar, Dariusz Med, Cyrus II. Dodatkowo rezultatem zestawienia wersów 5:30, 6:1 i 6:29 może być twierdzenie, że Dariusz z rodu Medów, syn Artakserksesa, był następcą Baltazara na tronie babilońskim oraz poprzednikiem Cyrusa II. Z tekstu na cylindrze Cyrusa II wynika natomiast, że namiestnikiem w Babilonie po podboju miasta przez Persów był dowódca wojsk perskich o imieniu Ugbaru. Według innych ksiąg Starego Testamentu oraz dokumentów pozabiblijnych chronologia panowania w Babilonie przedstawia się następująco: Nabuchodonozor II, Amel-Marduk, Nergal-szarra-usur, Labaszi-Marduk, Nabonid, Baltazar, Cyrus II. Przejęcie władzy przez Cyrusa II po śmierci Baltazara potwierdzają pisarze greccy: Herodot, Ksenofont, Aleksander Polihistor i Klaudiusz Ptolemeusz. Brak ścisłości historycznej w Księdze Daniela może jedynie świadczyć o tym, że autor treści nie był świadkiem opisanych wydarzeńЮ.