W październiku 1914 został ewakuowany do Tomska, w którym od stycznia 1915 pracował jako asystent w uniwersyteckim zakładzie histologii. W 1916 roku został powołany do rosyjskiego wojska. Służył w 25 Pułku Strzelców Syberyjskich, ukończył Szkołę Wojskową w Irkucku. Po wybuchu rewolucji październikowej, w lutym 1918, powrócił na uniwersytet w Tomsku. Awansował na prosektora, a w 1920 roku uzyskał tytuł docenta prywatnego. W maju 1921 roku habilitował się z histologii i embriologii. Habilitował się tutaj z histologii w maju 1921, a w roku następnym powrócił do Polski, gdzie w Zakładzie Histologii Uniwersytetu Poznańskiego objął zastępczo kierownictwo. W tym samym roku na UP z histologii i embriologii odbył ponownie habilitację.
Został mianowany w grudniu 1923 profesoremnadzwyczajnym i kierownikiem Katedry i Zakładu Histologii Prawidłowej i Embriologii UP. Profesor zwyczajny w 1935. Dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego od 1935 do 1936 oraz od 1936 do 1937. Jeden ze współzałożycieli Związku Nauczycielstwa Szkół Wyższych i poznańskiego koła Polskiego Związku Myśli Wolnej. Od 1918 do 1939 brał udział w akcji niesienia pomocy więźniom politycznym. W okresie okupacji był w Warszawie.