Klasztor uległ kasacie w 1818. Władze zaboru pruskiego utworzyły w klasztorze dom karny. Kościół przemianowano na kaplicę więzienną. W 1851 abp Leon Przyłuski zabronił sprawowania kultu katolickiego w kościele. Powodem było odprawianie w nim również nabożeństw luterańskich. Po pożarze w 1853 przez pewien czas w kościele mieszkali więźniowie. Gdy w 1867 erygowano w Rawiczu parafię katolicką, kościół pełnił funkcję świątyni parafialnej. W latach międzywojennych świątynia klasztorna pełniła funkcję kościoła garnizonowego dla żołnierzy III batalionu 55 Pułku Piechoty i kadetów korpusu rawickiego. W czasie II wojny światowej kościół zamieniono na magazyn. W styczniu 1945 świątynię spalili Rosjanie. Ostatecznie ruiny rozebrano w 1950. Na ich miejscu wzniesiono nowe gmachy więzienne. Obecnie na terenie zakładu penitencjarnego istnieją jeszcze budynki, które stanowiły część zabudowy klasztornej reformatów. Pamiątką po istnieniu domu zakonnego w przestrzeni miasta jest nazwa ul. Klasztornej.