Do ponownego formowania 7 batalionu saperów doszło w lutym 1942 na terytorium ówczesnej Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Powstał na podstawie rozkazu dowódcy PSZ w ZSRR L.dz.650/Org./Tjn./42 z dnia 5 stycznia 1942. Batalion powstał jako organiczna jednostka 7 Dywizji Piechoty. Co zostało wskazane rozkazem organizacyjnym nr 1 dowódcy 7 DP Ldz.27/42 z dnia 10 stycznia 1942. Miejscem postoju oddziału była wieś Narpay położona nad rzeką Zerawszan. Jako zawiązek organizacyjny dla 7 batalionu saperów przybył w lutym 1942, wydzielony z 5 batalionu saperów, oddział o składzie 3 oficerów i 3 podoficerów pod dowództwem kpt. inż. st. sp. Konstantego Modzelewskiego. Okres organizacyjny batalionu trwał od 5 lutego do maja 1942 roku. Do szeregów batalionu napływali, przeważnie ochotniczo przybywający dalekimi transportami z północy, byli więźniowie zwolnieni zimą z łagrów oraz polscy wysiedleńcy przeważnie z rejonu Samarkandy i znad Amu-darii. Skład kadry batalionu wyniósł kilkunastu oficerów i podoficerów, zasilony przybyłymi z terenu Wielkiej Brytanii 3-ma oficerami i kilku podchorążymi. Okres ten ze względu na ciężkie warunki sanitarne i straty poniesione od epidemii - 49 osób, można śmiało nazwać bohaterskim okresem jednostki.