thumb|Gmach Biblioteki Ordynacji Krasińskich przy ulicy Okólnik w Warszawie thumb|Kamienica przy ulicy Nowy Świat 2 w Warszawie thumb|Dom własny architekta przy ulicy Targowej 15 w Warszawie thumb|Oficerski Yacht Club w Augustowie thumb|Plan przebudowy ulicy Nowy Świat, ok. 1935 Juliusz Nagórski (ur. 17 kwietnia 1887 w Warszawie, zm. 7 sierpnia 1944 tamże) – polski architekt, urbanista i malarz.
Życiorys Był synem Adama i Walentyny z Kietlińskich. Rodzice posiadali dom letni w Nałęczowie, w którym często przebywał. Ukończył rządową szkołę realną (gimnazjum) w Warszawie; już wówczas zauważono jego wyjątkowe uzdolnienia plastyczne i muzyczne.
W 1904 rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii i Budownictwa Instytutu Politechnicznego im. Mikołaja II, a równolegle rozpoczął naukę w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Gdy po strajku studentów w 1905 Instytut Politechniczny został zamknięty, wyjechał do Francji. Rozpoczął studia w zakresie architektury w paryskiej École des Beaux-Arts, równocześnie uczęszczał na zajęcia do prywatnej szkoły rysunku, Académie Julian. W czasie nauki otrzymał pięć medali (rodzaj wyróżnień w EBA). Odbył dwa staże: w 1907 praktykował u Bronisława Brochwicz-Rogoyskiego przy budowie centrali telefonicznej Cedergren w Warszawie, a w 1908 przy budowie teatru w Nancy.