Czwarta edycja Ubiorów w Polsce została wydana w 1967 przez Wydawnictwo Literackie w Krakowie, jest zbliżona formatem do wydawnictwa warszawskiego z 1901 ze względów technicznych. Dziesięć tablic oraz winieta zostały sporządzone na podstawie pierwszego wydania, a poszczególne grupy tablic reprodukowane z kopii barwnych wykonanych przez Romana Hennela według egzemplarza z Biblioteki Jagiellońskiej, kolorowanego przez Jana Matejkę. Szkice i studia postaci, strojów, broni i herbów pochodzą przeważnie ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, Domu Jana Matejki.
Matejko opracowywał Ubiory w Polsce na podstawie materiałów starannie zbieranych od lat młodzieńczych. Album zwany przez artystę Skarbczykiem rozrastał się na przestrzeni lat o rysunki na kalkach, studia i notatki. Na artyście w okresie studiów ogromne wrażenie wywarły teki badaczów historii kultury i zabytków polskich: Ambrożego Grabowskiego, Józefa Łepkowskiego i Józefa Muczkowskiego. W tekach znajdowały się wycięte z pism notatki, ryciny, rysunki, reprodukcje, akwarele, będące dla niego źródłem informacji z różnych dziedzin kultury.