Święto chrześcijańskiego patrona jednoczyło całe rodziny, a nawet całe regiony, umacniając identyfikację Słowian w okresie tureckiej dominacji w regionie oraz związanej z tym wzmożonej islamizacji.
Obchody imendani zachowały się u prawosławnych Bułgarów, Macedończyków oraz Rosjan jako główne święta patrona i według tej teorii nie przeszły takiej ewolucji, jak u Serbów. Różnica pomiędzy świętami typu slava oraz imendani jest taka, że pierwsze jest rodzinnym obyczajem dziedziczonym przez kolejne generacje, przechodzącym z ojców na synów, podczas gdy drugie stanowi święto indywidualne, obchodzone przez danego człowieka na pamiątkę chrztu, jeśli został ochrzczony w dniu patrona lub jako wspomnienie świętego opiekuna.
Obrzędowe imendani organizują nie tylko poszczególne rodziny, ale i prawosławne cerkwie, klasztory, szkoły, wioski oraz miasta, które również posiadają swojego patrona. Oznacza to, że określony święty ochrania rodzinę lub świątynię, a jego imieniny są szczególnie uroczyście obchodzone każdego roku przez społeczność, której patronuje. Kładzie się nacisk na to, aby obchodzono je wiosną, jesienią lub zimą, tak aby nie przerywać pracy w okresie żniw. W dawnych czasach święta te mogły trwać nawet trzy dni. Trzydniowe uroczystości zachowały się jeszcze na niektórych wiejskich obszarach.