Jan Konrad Eligard Krauze (ur. 11 września 1881 w Rakowiczach (woj. wileńskie), zm. 10 listopada 1969 w Krakowie) – polski profesor maszynoznawstwa, rektor Akademii Górniczej w Krakowie w latach 1924–1926.
Życiorys Syn Michała Piotra Jana Konrada Eligarda Kelles-Krauze (1856–1928) i Weroniki z Makarewiczów (1959–1903). Miał pięcioro rodzeństwa: Michała, Bohdana, Adama, Zofię i Annę. Ukończył gimnazjum w Kijowie. Studiował na Uniwersytecie Św. Włodzimierza w Kijowie oraz na Politechnice Kijowskiej i Politechnice Lwowskiej.
Pracę jako naukowiec rozpoczął we Lwowie. W 1920 otrzymał nominację na profesora Maszynoznawstwa Ogólnego w Akademii Górniczej w Krakowie. W latach 1923–1924 oraz 1926–1927 został wybrany prorektorem, w latach 1924–1926 rektorem Akademii, w latach 1927–1930 był Dziekanem Wydziału Górniczego. Na AGH zreorganizował studia. Jako pierwszy w Polsce wprowadził zasadę, że studenci łamiący regulamin studiów musieli składać prośbę o zezwolenie na dalsze studia.
W latach 1946–1950 był dziekanem Wydziału Elektromechanicznego.
Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XXIIA-zach-8).
Życie prywatne Miał tytuł barona. Od 20 grudnia 1920 był mężem dr med.