Uczestniczył w wielu akcjach dywersyjnych, m.in.: wysadzenie pociągu towarowego między Błoniem a Bożą Wolą (w nocy z 15 na 16 lutego 1944 roku), cięcie torów w pobliżu Łubna (w nocy z 8 na 9 marca), 3 akcje likwidacyjne.

W powstaniu warszawskim krótko uczestniczył w walkach, w pierwszej połowie sierpnia ujęty przez Niemców na Mokotowie i wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen.

Po uwolnieniu, ciężko chory wrócił na początku 1945 do Polski. Rozpoczął pracę jako pomocnik w piekarni, początkowo poszukiwany, później prześladowany przez UB. Od 1946 studiował na Wydziale Elektromechanicznym, a od 1949 roku na Wydziale Łączności Politechniki Wrocławskiej. W grudniu 1950 roku uzyskał dyplom magistra inżyniera. Pracował jako wykładowca elektroakustyki, młodszy asystent, a później asystent na Politechnice Wrocławskiej. Od 1953 kierownik Laboratorium Badawczego Zakładu Budowy Naukowej Aparatury Elektronicznej, a od 1955 roku jako kierownik oddziałów produkcyjnych w Gliwicach i Katowicach Zjednoczonych Zespołów Gospodarczych „Inco”. W latach 1959–1961 był zatrudniony w Głównym Instytucie Górnictwa jako starszy asystent, a później adiunkt. Od 1961 konstruktor, później główny konstruktor w Hutniczym Przedsiębiorstwie Pomiarowym.