Lata 70. i 80. thumb|upright|Aktor i reżyser Mel Gibson (1990). Dopiero jednak zaangażowanie rządu Gougha Whitlama spowodowało działania mające doprowadzić do narodzin „kina narodowego”. W 1973 roku powstała Szkoła Filmowa i Telewizyjna, której dyrektorem został Jerzy Toeplitz. Efektem tego było powstanie formacji zwanej australijską Nową Falą, która międzynarodowy rozgłos zyskała za sprawą filmu Piknik pod Wiszącą Skałą (1975) Petera Weira. Kolejne dzieła kinematografii australijskiej: Zbyt odległa niedziela (1975) Kena Hannama, Front nowin (1978) Phillipa Noyce’a, Pieśń Jimmiego Blacksmitha (1978) Freda Schepisi, Ostatnia fala (1976) i Gallipoli (1981) Weira czy Człowiek znad Śnieżnej Rzeki (1982) George’a Millera, zapewniły jej miejsce w panteonie kina światowego. W kinie gatunkowym fenomenem stała się popularność filmu postapokaliptycznego Mad Max (1979) George’a Millera. Osobne kino, koncentrujące się na problemach kobiet w rzeczywistości, stworzyła Gillian Armstrong (Moja wspaniała kariera, 1979). Wśród autorów kina lat osiemdziesiątych wyróżnili się Bruce Beresford (popularność zdobył za sprawą zrealizowanego w USA filmu Wożąc panią Daisy, 1989) i Paul Cox (Vincent, 1987).