Wspaniałomyślność cesarza Tytusa (Ukamienowanie Stefana, Wielkoduszność Claudiusa Civilisa) – obraz Rembrandta, jedno z najwcześniejszych dzieł malarza. Obraz sygnowany: Rf 1626.
Po trzyletnim terminowaniu u lejdejskiego malarza Jacoba van Swanenburgha, w 1623 roku Rembrandt wyjechał do Amsterdamu by podjąć naukę u czołowego malarza miasta Pietera Lastmana. Jego artystyczny wpływ widoczny był w pierwszych dziełach Rembrandta.
Opis obrazu Temat obrazu jest trudny do określenia. Według jednych historyków Rembrandt zilustrował scenę pochodzącą z dzieła rzymskiego historyka Swetoniusza pt. Żywoty cezarów. Głównym bohaterem miał być cesarz Tytus, który wielkodusznie przebacza spiskującym przeciw niemu senatorom. Według innych scena ukazuje Manliusa Torquatusa skazującego własnego syna, konsula Lucjusza Juniusza Brutusa ogłaszającego wyrok śmierci na swoich dwóch synów, konsula Cerialisa, a nawet Saula i Jonatana.
Scena rozgrywa się na tle pejzażu typu lastmanowskiego;