29 kwietnia 1961 w Johannesburgu zwycięsko zadebiutował w zawodowym ringu. Trzykrotnie zdobywał zawodowe mistrzostwo Transwalu w wadze lekkociężkiej i ciężkiej, a w 1966 po wygranej z Lotterem został mistrzem Południowej Afryki w wadze ciężkiej. W obronie tytułu stoczył pięć zwycięskich walk, mistrzowski pas oddając ostatecznie w 1969 Pretoriusowi. Bez powodzenia walczył dwukrotnie z Pieterse o zawodowe mistrzostwo kraju w wadze lekkociężkiej (1968, 1969). Poniósł porażki także w występach zagranicznych – z Argentyńczykiem Colettim w Manchesterze (1967) i z Amerykaninem Mathisem w Göteborgu (1967). Po raz ostatni walczył 30 marca 1970 w Durbanie, przegrywając z Jimmym Richardsem. Łączny bilans występów zawodowych de Bruyna zamknął się liczbą 23 wygranych, 12 porażek i 3 walk nierozstrzygniętych.
De Bruyn miał opinię boksera agresywnego, często szukającego rozstrzygnięcia walki przed czasem. Siedemnaście wygranych na ringu zawodowym odniósł właśnie przez nokaut.
Jego karierę przerwał tragiczny wypadek na budowie w 1970.