Eugeniusz Leonard Słuszkiewicz (ur. 6 listopada 1901 w Jarosławiu, zm. 28 sierpnia 1981 w Warszawie) – polski językoznawca, poliglota, lingwista, tłumacz, indoeuropeista, orientalista, indolog, armenista, specjalista filologii staroindyjskiej (sanskrytu), profesor zwyczajny.
Życiorys thumb|240px|Eugeniusz Słuszkiewicz w młodości Pochodził z rodziny Słuszkiewiczów z Sanoka, trudniącej się rzeźnictwem i masarstwem. Jego rodzicami byli nauczyciel Franciszek (1875–1944) i Seweryna z domu Solon (zm. 1904 w wieku 23 lat). Po śmierci matki ojciec ożenił się po raz drugi. Od strony ojca jego dziadkiem był radny i burmistrz miasta Michał (1848–1936), a wujami Maksymilian (1884–1940) i Edmund (1895–1980). Miał siostrę Janinę (1903–1998, zamężna z Czesławem Rytarowskim). Jego kuzynem był Wiesław Nowotarski (1910–1940).
Urodził się 6 listopada 1901 w Jarosławiu, gdzie jego ojciec był profesorem gimnazjalnym, przeniesionym w połowie 1905 do gimnazjum w Bochni. Tam Eugeniusz Słuszkiewicz ukończył szkołę ludową, a w latach 1911–1919 uczęszczał do tamtejszego gimnazjum, kierowanego przez ojca, w którym zdał egzamin dojrzałości.