Po rewolucji październikowej i obaleniu Rządu Tymczasowego, 30 listopada 1917 roku wszedł w skład Rady Komisarzy Ludowych RFSRR, w której objął funkcję ludowego komisarza spraw wewnętrznych pełnioną do 30 marca 1919 roku. Podczas sprawowania tego urzędu uczestniczył we wdrażaniu systemu zorganizowanych policyjnych prześladowań przeciwników politycznych władzy bolszewików i tzw. „wrogów ludu”, zwolennik „czerwonego terroru” Czeka. W początkach 1918 roku uczestniczył w rozmowach w Brześciu z przedstawicielami państw centralnych i podpisaniu 3 marca 1918 roku traktatu pokojowego RFSRR z państwami centralnymi.
W latach 1918–1919 i 1920–1921 zastępca członka Komitetu Centralnego Rosyjskiej Partii Komunistycznej (RKP(b)), w latach 1921–1939 członek Komitetu Centralnego RKP(b) i Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (WKP(b)). W latach 1926–1939 zastępca członka Biura Politycznego Komitetu Centralnego WKP(b). W latach 1919–1938 członek Biura Politycznego Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy (KP(b)U).