Do 24 lipca korpus stracił 25 000 żołnierzy w obronie Płaskowyżu Doberdo.
W trzeciej (15 października 1915 – 3 listopada 1915) i czwartej (10 listopada 1915 – 2 grudnia 1915) bitwie o Isonzo miały miejsce podobne krwawe rzezie. Pomiędzy 15 października i 15 listopada w rozpaczliwej obronie Monte San Michele sama tylko 17. dywizja utraciła 11 700 ludzi (głównie węgierskich żołnierzy). Arcyksiążę Józef, jako dowódca VII korpusu pozostał na froncie włoskim aż do końca dziewiątej Bitwy o Isonzo (31 października – 4 listopada 1916). Pod jego inspirującym dowództwem drużyny składające się w największej mierze z żołnierzy narodowości węgierskiej pomimo poważnych strat prowadziły bohaterskie i skuteczne walki. Sam arcyksiążę Józef dwa razy został lekko ranny. Węgierscy żołnierze bardzo lubili młodego dowódcę z powodu jego znajomości języka węgierskiego, odpowiedzialnego myślenia o podwładnych, bezpośredniości i osobistej odwagi. 1 listopada 1916 został mianowany na stopień generała pułkownika broni.