Nieformalna nazwa mikrosamochodu wywodzona była przez konstruktora od czeskiego pochodzenia dawcy bloku napędowego, Jawy 250, innym razem Łukaszewicz stwierdzał, że to nazwa zająca w języku czeskim. Z powodu dwuznacznych konotacji z czasem konstruktor zaczął określać pojazd jako Dojeżdzacz. Jednoosobowe nadwozie z laminatu epoksydowo-szklanego, z pojedynczymi drzwiami zawieszonymi na przednim słupku i zachodzącymi na dach, oparte było na rurowej ramie. Napęd z koła zdawczego skrzyni biegów przenoszony był na koła przednie za pośrednictwem łańcucha współpracującego z mechanizmem różnicowym z Junaka B-20. Wszystkie cztery koła i ogumienie pochodziły z Mikrusa. Zawieszenie przednie i tylne składało się z par wahaczy o nierównych długościach. Elementy sprężyste i amortyzację stanowiły tylne teleskopy z Jawy z przodu i – Osy z tyłu. Układ kierowniczy został zaadaptowany z mikrosamochodu Messerschmitt KR200.
Zobacz też Warszawa Syrena
Bibliografia
. . .
Linki zewnętrzne Opis Syreny Laminat Stanisława Łukaszewicza
Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 1987 Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Polscy konstruktorzy Kategoria:Motoryzacja Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie