thumb|left|Prototyp samochodu Syrena L nr 002 testowany przez inż. Łukaszewicza W 1966 roku powodu planów zaprzestania produkcji Syreny i nieopłacalności utrzymywania parku pras do produkcji blaszanych paneli nadwozia powstało nadwozie Syrena L wykonane z laminatu szklano-epoksydowego (stąd inna nazwa Syrena Laminat, pod którą samochód jest najlepiej znany). Konstrukcja miała zapewnić spełnienie wymogu prawnego dostępności części zamiennych przez 7 lat po zaprzestaniu produkcji samochodu (nadwozia samochodów o konstrukcji ramowej podwozia były przez ówczesne prawo traktowane jako części zamienne). Łukaszewicz zaprojektował i razem z Władysławem Kolasą skonstruował Syrenę L wraz z całym oprzyrządowaniem do bardziej opłacalnej w takim przypadku produkcji małoseryjnej nadwozia. Cała koncepcja była przedmiotem ich wspólnego wniosku racjonalizatorskiego. Konstrukcja miała być wykonywana poza FSO. Nadwozie można było połączyć ze wszystkimi wersjami podwozia dotychczas produkowanych Syren i uzbroić w oszklenie, fotele oraz większość wyposażenia sprzed wymiany. Od 1969 roku osobiście testował jeden z czterech powstałych w FSO prototypów, który po trzyletnim programie prób odkupił od fabryki. W 1971 roku Łukaszewicz skonstruował dwie wersje hatchbacka na bazie Syreny projektu Zbigniewa Wattsona.