Międzynarodowa Organizacja Uchodźców (ang. International Refugees Organization, w skrócie IRO) – powołana przy ONZ rezolucją 62/IRefugees and Displaced Persons Konstytucja IRO spisana została w 5 językach autentycznych: angielskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim. Zgodnie z art. 102 Karty ONZ zarejestrowana 20 sierpnia 1948 przez Sekretariat ONZ, będący równocześnie jej depozytariuszem. Ogłoszona w United Nations Treaty Series tom 18, Nr. 283, s. 3 - 138. Zgromadzenia Ogólnego 15 grudnia 1946 organizacja opieki nad uchodźcami. Istniała w latach 1946–1951, powołana na miejsce Organizacji Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Odbudowy, zastąpiona z kolei przez Urząd Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców.
Do uchodźców konstytucja IRO zaliczała uciekinierów z obszarów rządzonych bądź okupowanych przez reżimy faszystowskie lub z nimi sprzymierzone, emigrantów z Hiszpanii oraz uznanych za uchodźców przez wcześniejsze umowy międzynarodoweWedług wyliczenia w art. 1 konwencji z 28 lipca 1951 o Wysokim Komisarzu ds. Uchodźców: Porozumienia z 12 maja 1926 r. (państwa podpisujące porozumienie przyjęły definicję uchodźców ormiańskich i rosyjskich zaproponowaną przez Wysokiego Komisarza Ligi Narodów LNTSer 102;