Pod koniec 1949 roku części Volkswagena z tyłu samochodu zostały wymienione, a pojemność silnika wzrosła do 1767 cm³. Silnik dysponował także większą mocą i został zmodyfikowany poprzez wymianę wału korbowego, korbowodów, wałków rozrządu i mechanizmu rozrządu. W tym okresie prace nad nadwoziem przejęli Jimmy Raynes i Bernard Rodgers z małej firmy Raybern Cars w Richmond. Raynes i Rodgers zmodyfikowali tył samochodu, używając dyferencjału E.N.V. przyłączonego do tyłu nadwozia. By ustawić osie, zastosowano dwa drążki reakcyjne. Samochód został następnie przemianowany na Cromard – tuleje cylindrowe produkowane przez Laystall.
Cromard Special został zgłoszony 10 kwietnia 1950 roku do wyścigu Lavant Trophy, ale podczas treningów de Mattos uszkodził go i nie wystartował w wyścigu. Podczas treningów w trakcie Manx Cup uszkodzeniu uległa tylna oś i samochód również nie był zdolny do startu. Na konkurs prędkości w Brighton Spikins zamontował mocniejszy silnik, ale w trakcie wyścigu koziołkował, kiedy zamiast drugiego biegu przez omyłkę wrzucił wsteczny. Zwycięzca Prescott Hill Climb, Dennis Poore, spróbował ścigać się w tych zawodach także Cromardem, ale ustalił czas o 5 sekund gorszy niż Alfą Romeo. Starczyło to jednak na zajęcie trzeciego miejsca w klasie.