Paegam Sŏngch’ong (ur. 1631, zm. 1700) – koreański mistrz sŏn o silnym nastawieniu doktrynalnym.
Życiorys W wieku 13 lat został mnichem. Gdy miał lat 18 udał się na górę Chiri i rozpoczął praktykę pod kierunkiem Ch'wimiego. W wieku 30 lat otrzymał tytuł profesora i stał się sławny nauczając w takich klasztorach jak Songgwang, Chinggwang i Ssanggye. Był biegły nie tylko w zakresie buddyzmu, ale również konfucjanizmu i taoizmu.
W siódmym roku panowania króla Sukjonga, czyli w 1671 roku, w pobliżu wyspy Imjado dryfował statek, na którym znaleziono około czterech tysięcy tomów tekstów buddyjskich. Przez wiele lat Sŏngch’ong wydawał te teksty.
W 61 roku życia prowadził wielkie ceremonie w klasztorach Hwaŏm i Sŏnam.
Zmarł w 1700 rokuChung Byung-jo. History of Korean Buddhism. Ss. 185, 186.
Prace literackie Chajuch'imun (Upomnienia dla mnichów w szarych szatach) Sajip (Prywatny zbiór) (2 tomy) Chegyŏngsŏ (Wstępy do różnych sutr) Chŏngt'och'anbaengyŏng (Sto pieśni dla Czystej Krainy)
Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.