Z dniem 1 stycznia 1934 został dowódcą 2 batalionu Saperów KaniowskichDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 2 z 26 stycznia 1934.. W 1934 kierował akcją ratowniczą w katastrofalnej powodzi na Podhalu. W latach 1936–1938 był komendantem Szkoły Podchorążych Saperów. Na tym stanowisku 14 grudnia 1938 generał brygady Mieczysław Dąbkowski wystawił mu następującą opinię: „Dobrze wyszkolony oficer, nadający się zarówno do służby w linii jak i w sztabach. Nadaje się na dowódcę pułku saperów”Opinie podpułkowników saperów za 1938 rok, Biuro Inspekcji GISZ, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 372.. Od 1938 w Dowództwie Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 1939 był oficerem saperów w sztabie Inspektora Armii generała dywizji Juliusza Rómmla.

W kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku zastępcy pułkownika Stefana Langnera, dowódcy saperów Armii „Łódź”. Wziął udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy w niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu VIIA w Murnau.

Pochowany na South Ealing Cemetery w Londynie. Na płycie nagrobnej napis: Pułkownik saperów Wojska Polskiego Bolesław Siwiec 1893–1964.