Pierwsze jej role na tej scenie to Jadwiga w Strasznym dworze, Jokasta w Królu Edypie i Olga w Eugeniuszu Onieginie. Inne kreacje to Oktawia w Koronacji Poppei, Azucena w Trubadurze, Amneris w Aidzie, księżniczka Eboli w Don Carlosie, Santuzza w Rycerskości wieśniaczej, Cześnikowa w Strasznym Dworze, a przede wszystkim tytułowa rola w Carmen (1967) w reżyserii Erharda Fischera i wielkie role wagnerowskie – Wenus, Fryka, Waltrauta w Tannhäuserze i Pierścieniu Nibelunga. Cała tetralogia Wagnera była wystawiana w Teatrze Wielkim w międzynarodowej obsadzie w latach 1988–1989. Ostatnią rolą na scenie Opery Narodowej była Niania Filippiewna w Eugeniuszu Onieginie w roku 2002.
O kreacji w Carmen krytyk muzyczny Jerzy Waldorff pisał: Krystyna Szostek-Radkowa w roli i partii Carmeny była rewelacyjna: nie wyobrażam sobie, czy jest dziś lepsza Carmen w Europie, pod każdym względem – wokalnym, aktorskim, aparycyjnym.
Muzyka oratoryjna Obok oper klasycznych specjalizowała się w wykonaniach muzyki religijnej, oratoriach, a także w muzyce XX wieku, w szczególności w wykonaniach i prawykonaniach dzieł współczesnych jej polskich kompozytorów Bairda, Lutosławskiego, Góreckiego, Pendereckiego.